بعد از آن حق بانگ وا ويلا شنيد، تا که نوبت بر علی اکبر رسيد
اذن ميدان داد و او آرام رفت، گوييا از جان مولا کام رفت
تا رکابش سوی ميدان می کشيد، چند قدم آقا به دنبالش دويد
شبه پيغمبر بران بر خصم دون، عالمی از رزم او غرق جنون
گفت لشگر او رسول اللّه بود، گر خطا نبود خود اللّه بود
نعره زن بر قلب دشمن حمله کرد، لشگر از تيغش فغان و ناله کرد
بذر غيرت در دل او کشته است، شبه پيغمبر خدايا تشنه است
بعد جنگی بس نمايان ای دلير، باز گرد و از پدر قوّت بگير
تشنه ام بابا کمی آبم بده، با بيان گرم خود تابم بده
العطش بابا ببين بس تشنه ام، گفت بابا جان جان شرمنده ام
عشق بازی با پدر با تشنگی، سهم بابايش فقط شرمندگی
دل عطش دارد به ديدار پدر، قوّتی گرديده در تيغ پسر
پس رکابش سوی ميدان صاف کرد، در میان موج دشمن تاخت کرد
رزم او هم چون نبرد حيدر است، صف شکن او غيرت اله صفدر است
چون علی در جنگ دشمن تاب داشت، آن طرف بابا دلی بی تاب داشت
این طرف بابا به ذکر کردگار، آن طرف او در میان کارزار
این طرف دستی به سوی آسمان، آن طرف او زير تيغ کافران
این طرف مولا به حق در راز بود، آن طرف پرواز او آغاز بود
این طرف چشمی به راهش منتظر، آن طرف تيغی به فرقش منکسر
بس عطش افتاده بر شبه رسول، بی قرار و مضطرب ماه بتول
ناگهان اکبر ز روی زين فتاد، نيزه و شمشير کين بر دين فتاد
نيزه ای پهلوی او را می دريد، تيغ کين بر فرق ماهش می تنيد
خنجری پر کينه اندر سينه است، خط خون تابيده بر آيينه است
تير صد پر در میان چشم داشت، هم چنان از جور دشمن خشم داشت
تيغ او از کف فتاده بر زمين، گوييا حق گشته از داغش غمين
اسب ها آماده اند بر تاختن، تا که کار شبه حق را ساختن
چون لگد بر پشت و پهلويش فتاد، قصه ديوار و در يادش فتاد
اسب ها بر جسم پاکش تاختند، جسم اکبر عِربن عِربا ساختند
ناگهان فرياد زد با بانگ شين، بر زمين افتاده ام بابا حسين
تا که مولا بانگ فرزندش شنيد، مضطرب او سوی ميدان می دويد
چون حسين بر نعش پاکش نوحه کرد، چشم حق از داغ اکبر گريه کرد
سر به روی دامن بابا نهاد، بی قراری بر دل آقا نهاد
سر به روی سينه اما بی قرار، ناگهان از دل رها فرياد زار
از زمين برخيز و يک بار دگر، نام بابا را ببر جان پدر

التماس دعا

بعضی از دوستان فایل صوتی را خواسته بودند، می تونید دانلود کنید.

حضرت علی اکبر

حضرت قاسم

دیشب داشتم آپ می کردم که برق رفت.

تکمیل شدن دین رسول الله و عید اعلام امامت مولای عشق بر تمام شیعیان مبارک

 خدایا!پروردگارا!کمکم کن.طی کردن این راه با مشکلاتی که داره فقط با کمک خودت ممکنه. خیلی سخته٬ خیلی. چند بار سعی کردم اما نتونستم٬ نتونستم جلوش کم نیارم٬ شکست خوردم.
صد بار اگر توبه شکستی باز آی٬ خوب من گناه کار بازم با کمال پر رویی اومدم به درگاهت که این دفعه پاک بشم٬ که تو من رو ببخشی. وفعل بی ما انت اهل...خدا جون شرمندم٬ این شیطان درسش رو بهتر از من بلده اما این دفعه تصمیم گرفتم کاری کنم که از دست من سر به بیابون بذاره. تنها چیزی که می خوام کمک خودته.

نماز و روزه های همتون قبول باشه٬ ۲ تا از روایت های شب قدر اومدن و رفتن. اگه هنوز حاجت نگرفتی٬ فقط همین امشب رو فرصت داری. از دستش نده. واسه ی همه هم دعا کن.(من واسه همه دعا کردم٬ واسه بعضی ها یه خورده بیشتر). وقتی داری دعای جوشن کبیر رو می خونید و اون فرازهاش داره به پرواز درت میاره٬ وقتی قران رو به سرت گذاشتی و داری ده مرتبه "به حجته (عج)" میگی و اشک تو چشات جمع شده٬ وقتی داری ۷۰ بار "استغفرالله و اتوب الیه" میگی و صدات داره می لرزه٬ حتما واسه من و بقیه دعا کن.

خدایا تا من رو نبخشیدی این ماه رمضون رو تموم نکن.آمییییییییین!!

چرا خدا که تام الاختیار ماست٬ وقتی میگیم ببخشید. می بخشه. اما خود ما ها که برتری خاصی نسبت به یه بنده ی دیگه نداریم٬ نمی بخشیمش و حتی بعضی وقت ها خوردش می کنیم. واقعا چرا ما آدما٬ آدم بشو نیستیم.

 زیر نویس :
آقا رضا اونی که فرموده بودین رو دارم روش کار می کنم و در چند روزه آینده پستش رو می ذارم.
کمتر از ۸۰ روز مونده!!!
وای همین دیروز بهنام جونم اومده بود دانشگاه٬ ناقلا نمی دونم چی کار کرده بود که هنوز سفید مونده بود و با وجود چند ماه کار تو کیش اصلا نسوخته بود.
غرفه مون هم جزء غرفه های برتر انتخاب شد.
داریم دفتر فوق برنامه رو می کوبیم که یه دو سه طبقه درست و حسابی بسازیم.

خوب چون دوستان نظری در مورد موضوعی مطلبی نخواسته بودند. گفتم یکی از قضاوتهای زیبای امیر المومنین رو این بار بنویسم.
این شما و این هم روایت :

دو نفر به سفر می رفتند. وقت غذا شد یکی از آنان ۵ نان و دیگری ۳ نان از توشه خود بیرون آورد. رهگذری رسید٬ او را به غذا خواندند. او هم با آنان تا آخر هم خوراک شد. از غذا که فارغ شدند٬ رهگذر ۸ درهم به آنان داد و رفت.
آن که ۳ نان داشت گفت :" سکه ها را نصف کنیم. "٬ اما آنکه ۵ نان داشت می گفت : " به تعداد نان هایمان بر داریم. ۵ درهم من ۳ درهم تو. "
( به نظر تو کدومشون درست می گن)
دعوایشان بالا گرفت و به محضر امیر مومنان آمدند و ماجرا را باز گفتند.
حضرت به آنکه ۵ نان داشت ۷ درهم و به آنکه ۳ نان داشت فقط ۱ درهم داد.
(حالا حدست درست بود یا نه؟ اگه نه ٬ فکر می کنی چرا حضرت این چنین حکم کرد؟)

خوش حال می شم در مورد موضوع مطلب بعدی هم پیشنهادی بدین.